Voorbode

Vorig jaar zag ik hem voor het eerst. Hij zat in een witte plastic tuinstoel, ergens tussen stoeprand en voordeur. Het duurde een dag of drie eer ik besefte dat hij niet per ongeluk naar mij zwaaide toen ik voorbijreed en vanaf dan groetten we elkaar elke dag op dezelfde manier: breed grijnzend en met onze handen hoog in de lucht.
De afgelopen maanden zocht ik naar zijn gestalte, maar die bleef verscholen achter de deur van zijn huis. Ik dacht vaak: 'Ik hoop dat alles goed met je gaat', want hij woont al in de herfst van zijn leven. Een enkele keer overwoog ik te stoppen en aan te bellen, alleen maar om te kijken of hij daar nog was.
Deze namiddag scheen de zon toen ik er passeerde. Ik keek eigenlijk niet eens opzij, want ik had hem niet verwacht. Het was al zo lang geleden dat ik hem had gezien. En daar was hij plots! Hij zat niet in zijn witte plastic tuinstoel, maar stond ergens tussen stoeprand en voordeur. Het duurde geen drie seconden eer ik besefte dat hij het was. En we zwaaiden naar elkaar: breed grijnzend en met onze handen hoog in de lucht.
De voorbode van mijn lente.

brief aan Winter

Beste Winter,
U heeft er de afgelopen maanden weinig van gebakken, niet? U maakte er zich bij ons wel bijzonder makkelijk van af, vind ik. Vries Kou mocht niet eens zijn neus deftig buiten steken, Sneeuw Vlokje heeft u al helemaal gebannen.
U gaf uw broer Herfst de opdracht zich langdurig en wijdverbreid uit te strekken over de maanden tijdens dewelke u eigenlijk zelf het hardst zou moeten werken. Nogal lui, vindt u ook niet? Die halfslachtige pogingen om onze wereld op z'n kop te zetten met Gure Wind en Stort Regen zijn eigenlijk alleen maar laffe daden geweest.
Het wordt tijd dat u opkrast, Winter. We hebben lang genoeg gewacht, ons geduld is op. Vouw uzelf maar weer op, ga maar terug in het vergeethoekje van het Einde van het Jaar zitten, bij de kerstballen en andere slingers.
Schuif op en maak plaats voor zus Lente, die Natuur zachtjes laat ontwaken. Hoewel Natuur allicht helemaal niet uitgerust is door gebrek aan een deugddoende winterslaap. Allemaal uw schuld! Dus wee uw gebeente als Lente zich niet als een katje kan uitstrekken en de rug krommen onder vederlichte aanrakingen van de eerste zonnestralen! Pas maar op als Bloem en Plant gebukt gaan onder wilde uitspattingen van Regen en Wind! U hebt uw kans dik verkeken de afgelopen maanden, u moet nu ook niet meer afkomen met een of ander inhaalmanoeuvre. Ja, officieel is het nog een maand aan u, maar u had al twee maand aan het werk moeten zijn. Het is te laat, zeg ik u.
Bovendien werden vandaag mijn spiksplinternieuwe botjes geleverd in een kleur die alleen Lente apprecieert (ik ken u, mocht ik ze nu al aantrekken zou u ze binnen de kortste keren naar de vaantjes helpen en dan moet ik volgende maand wéér nieuwe kopen en dat vindt meneer Bank Rekening echt niet fijn hoor!)
Het is tijd om op te krassen en weg te wezen. Salut, de kost en de wind vanachter (want die hebben we de afgelopen maanden genoeg van voren ervaren)!

groetjes
ellen-die-niet-kan-wachten-om-haar-nieuwe-laarsjes-aan-te-trekken