donderdag 8 december 2016

Kintsukuroi

Ik ging op bezoek bij mijn oude
ik, legde het hoofd
in mijn warme schoot,
die zoveel had gedragen.

Ik hoorde mijn ruggengraat kraken,
waar ik weemoed bewaar en
rond mijn hals zag ik parels glinsteren
van gestold verdriet.

Ik legde een hand in het haar, fluisterde
tussen mijn benen en andere rimpels
dat ik nooit begrepen heb hoe
mijn lijf zoveel kon harden,

zonder helemaal uit elkaar te vallen
in puin en verleden.
Mijn kind, vertelde ik,
blijf altijd scherven verzamelen

uit herinneringen. Zo lap je op
waar je eerder kapot bent gegaan.
Als de helende kunst
van gebroken stukjes:

krakkemikkig, maar waardevol.

zaterdag 3 december 2016

tuimeling

Ik zit op een bankje in de inkomhal van de sporthal, waar onze dochter trampolineles volgt. De cafetaria is voor de zoveelste keer gesloten. Ik zie allerlei mensen binnen- en buitengaan. Ik zal het nooit snappen, de liefde voor sport en het lijf dat daarbij afgejakkerd wordt. Ik kruip als een schildpad in mijn jas, op zoek naar warmte die in de inkom ontbreekt en duik in een boek.
Plots zie ik een meisje, ik schat haar 9 jaar. Ze stapt niet. Ze loopt ook niet. Ze tuimelt. Van de ene radslag in de andere. Zo verplaatst ze zichzelf door de hal. Ze merkt mij op, terwijl ze zich kantelt. Misschien ziet ze me eerst ondersteboven en dan pas recht. Ze houdt halt, hopt op de stoel naast mij en zegt: 'Dag mevrouw'. Ik sla mijn boek dicht en zeg hallo terug. Of ik weet of deze avond de cafetaria nog opengaat. Ik haal mijn schouders op en zeg dat ik het niet goed weet, maar vermoed van niet, want zo gaat het wel vaker. 'Oh', zegt ze. Ik vertel haar dat je anders van op onze plaats de lichten kan zien branden wanneer de cafetaria open is en ze legt haar hoofd in de nek, om te zien of ik gelijk heb. 'Ik zie het', zegt ze. Ze springt terug op de grond, gaat weer weg zoals ze gekomen is: door zichzelf constant om de eigen as te gooien. Ik kijk haar na, zie haar roze broekkousen met de regelmaat van haar draaibewegingen naar de hemel wijzen, als twee vraagtekens na een vraag die ik niet kan horen. Misschien houden mensen daarom wel van het lijf afmatten: om onbeantwoorde vragen een plaats te geven. Misschien tuimelt het meisje daarom wel door het leven: omdat het er altijd anders uitziet wanneer je de dingen vanuit een ander perspectief bekijkt.

zaterdag 30 januari 2016

Letterlus-t

Volgende week in Antwerpen (vlakbij de Singel)! Collectief Schouderhaar is een kleine groep podiumartiesten die het suffe imago van de poëzie bestrijdt met dynamische, spannende, afwisselende, muzikaal aangevulde en sensuele poëzie. Met een avondvullend programma waarin de woorden, impressies en klanken je om de oren vliegen en jong en oud wakker geschud wordt dat poëzie ook een onvergetelijke ervaring kan zijn. Er zijn nog een aantal tickets, dus mis dit niet!