dinsdag 24 februari 2015

Voorbode

Vorig jaar zag ik hem voor het eerst. Hij zat in een witte plastic tuinstoel, ergens tussen stoeprand en voordeur. Het duurde een dag of drie eer ik besefte dat hij niet per ongeluk naar mij zwaaide toen ik voorbijreed en vanaf dan groetten we elkaar elke dag op dezelfde manier: breed grijnzend en met onze handen hoog in de lucht.
De afgelopen maanden zocht ik naar zijn gestalte, maar die bleef verscholen achter de deur van zijn huis. Ik dacht vaak: 'Ik hoop dat alles goed met je gaat', want hij woont al in de herfst van zijn leven. Een enkele keer overwoog ik te stoppen en aan te bellen, alleen maar om te kijken of hij daar nog was.
Deze namiddag scheen de zon toen ik er passeerde. Ik keek eigenlijk niet eens opzij, want ik had hem niet verwacht. Het was al zo lang geleden dat ik hem had gezien. En daar was hij plots! Hij zat niet in zijn witte plastic tuinstoel, maar stond ergens tussen stoeprand en voordeur. Het duurde geen drie seconden eer ik besefte dat hij het was. En we zwaaiden naar elkaar: breed grijnzend en met onze handen hoog in de lucht.
De voorbode van mijn lente.