maandag 22 juli 2013

Melancholie

er zijn dagen dat alles in mij huilt
om niets en niemand
in het bijzonder
de mensen die weggingen
het licht vergaten en
niet meer omkeken naar
waar ik achterbleef
op de stoep van mijn hart

2 opmerkingen:

  1. Waarschijnlijk zoeken ze jou
    in de andere kamer
    waarvan de deur is dichtgeslagen
    zo kunnen ze jouw huilen
    niet duidelijk horen
    door hun doorelkaar gebazel
    tot iemand vraagt waar je bent
    en iemand toch de deur opent
    en jou een knuffel geeft
    die jou weer opmontert.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. De kamers....
    Het diepere, het donkere...
    zoals steeds.....

    Weeral....

    Komt "ooit" zijn spijt, van allen die hem "ooit" dierbaarwaren...

    Het spreken tegen elkaar,
    in een tegenwoordige tijd, de tijd van de toekomst,
    die "ooit" mogelijk was,

    maar weeral verleden tijd is.

    F

    BeantwoordenVerwijderen